Pamiętacie: w domu rzymskiego setnika leżał żołnierz, który nie mógł się ruszać i krzyczał z bólu. Setnik posłał po mnie, abym uzdrowił żołnierza. Żydowscy starsi powiedzieli mi, żebym poszedł, dodając, że setnik jest wspaniały i ufundował dla nich synagogę. W drodze tam spotkali nas jego słudzy i powiedzieli: „Nie muszę iść, wystarczy jedno słowo ode mnie”. On, setnik, również wydał rozkazy, a oni byli mu posłuszni. Kiedy woła, idźcie, ktoś idzie. Mówię wam: w całym Izraelu nie znalazłem takiej wiary, jak ta, którą wykazał ten żołnierz okupacyjny. A to właśnie nazywamy poganinem. I rzekłem do sług: idźcie. Niech się stanie to, w co wierzył setnik.