Już wtedy powiedział nam wyraźnie: nie wolno nam nikomu nic mówić. Nikomu. Z wyjątkiem nas trzech. Piotra, mojego brata Jana i mnie, Jakuba. Poprowadził nas na górę, na szczyt. Staliśmy na szczycie i spoglądaliśmy w dal. Modliliśmy się. Ale tam, na górze, światło zaczęło emanować z Niego. Promieniowało z Jezusa na nas, oświetlało wszystko; Jezus spojrzał na nas, a Jego spojrzenie było niesamowicie piękne. I wtedy usłyszeliśmy głos: „To jest mój umiłowany. Słuchajcie Go”. I nagle obok Niego stali Mojżesz i Eliasz. A Piotr mówi: „Zbudujmy trzy namioty dla tej trójki”. Prawdopodobnie nie bardzo wiedział, co powiedzieć.