Paweł zwraca się do członków wspólnoty w Tesalonice: Czy wiesz, kim jesteś? Jesteś moją nadzieją przed Bogiem! Moją radością, moim zaszczytem, a także moją dumą. Jesteście warci tego, bym przybył do Tesaloniki – i bym teraz pracował tu z wami w Tesalonice – i pocił się – i chętnie przebywał wśród was! Jak wiecie, wcześniej w Filippi wiele wycierpieliśmy i byliśmy źle traktowani. Traktowaliśmy was tak, jak matka troszczy się o swoje dzieci. Chcieliśmy ofiarować wam nie tylko Ewangelię, ale także nasze własne życie, ponieważ bardzo was pokochaliśmy.