Odwróćcie się! Ku żywemu Bogu! Hej! Wasze twarze zamieniają się w kamień? Wasze ręce opadają, zaciskają się w pięści. A potem uderzają we mnie! Ludzie przekonani o własnej nieomylności. Kiedy myślę o Listrze, czuję, jak kamienie odbijają się od mojej czaszki – te, których użyli, by mnie zabić. Ludzie przekonani o własnej nieomylności. Wyciągnęli moje ciało poza miasto i zrzucili je ze zbocza. Ludzie przekonani o własnej nieomylności. Kiedy doszłam do siebie, wokół mnie stali moi przyjaciele. Nie mogli uwierzyć, że wciąż żyję. Dziennik Hatun Aynur Sürücü, urodzonej w 1982 roku w Berlinie, pochodzenia kurdyjskiego. Dzisiaj odwiedziłam rodziców. Mój ojciec zażądał, żebym oddała mojego syna Cana rodzinie, aby go wychowali. Odważnie mu odparłam, że nie mieszkamy już w Turcji i że tutaj kobiety mają takie same prawa jak mężczyźni. Uderzył mnie, aż moja młodsza siostra Songül stanęła między nami. Odkrzyknęłam, że zgłoszę go na policję, na co zagroził, że mnie zabije. Boję się, że mój ojciec spełni swoją groźbę. 7 lutego 2005 roku Hatun została zabita kilkoma strzałami w głowę na przystanku autobusowym w Berlinie. Czyste ręce.